امروزه، جامعه با تغيير و تحولات مثبت يا منفي مواجه است که بر فرايند آموزش تأثيرات مطلوب و نامطلوبي مي‌گذارد و اين امر مسئوليت آموزش و پرورش را سنگين‌تر و ضرورت بهبود و ارتقاء کيفيت آموزش را بيشتر مي‌نمايد. کيفيت آموزش مؤلفه اساسي است که بر چگونگي طرز تفکر، عملکردها و رفتارها اثر مي‌گذارد و متأسفانه آموزش و پرورش به دليل رويارويي با چالشها و تهديدها، با افزايش معضلات در مدارس و کاهش کيفيت آموزش مواجه گرديده است. از يک طرف، تضمين و حفظ کيفيت آموزش مستلزم هماهنگي و همکاري نهادها و مؤسسات دولتي و غيردولتي است و از طرف ديگر، مستلزم آموزش صحيح بکارگيري مواد آموزشي مناسب تعميق و تداوم يادگيري، بکارگيري روشهاي فعال و ارزشيابي دقيق و علمي است، به گونه‌اي که باعث تغييرات مطلوب در رفتار (دانش، مهارت، نگرش) دانش‌آموزان گردد. آنچه در وهلة اول ضرورت مي‌يابد، رفع ابهامات و اختلافات در مفهوم کيفيت است که تعابير و ديدگاههاي متفاوتي در زمينه مفهوم و ماهيت آن مطرح مي‌گردد که بسياري از اين تعابير که با توجه به بخش صنعت و مشتري محوري بيان مي‌گردد، در محيط آموزش و پرورش با سؤال و ابهام روبرو است و بکارگيري آن جاي ترديد است.
عناصر کيفيت آموزش، يادگيرندگان، محتوا، فرايند و محيط يادگيري نقش عمده‌اي در سه حيطه شناختي، نگرشي و مهارتي دارند که بر ارتقاء کيفيت آموزش مؤثر است و بحث اساسي حول اين محور است که چه عناصر و عواملي در کيفيت کلاس و آموزش بايد مورد توجه باشد و چگونه با تنوع تعاريف در مفهوم و ماهيت کيفيت که دامنه وسيعي را در بر مي‌گيرد، مي‌توان به توافق جمعي در مفهوم و ماهيت کيفيت و شاخصهاي آن رسيد.