نسخه مناسب چاپ
نسخه مناسب ذخيره
ارسال به ايميل ديگران
ارسال به ياهو مسنجر
نظرات [0]
اندازه متن: +  -
تعداد بازديد: 1
گزارش نشست علمي شهريور ماه 90
چهارمین نشست علمی ماهانه انجمن مطالعات برنامه درسی ایران در روز چهارشنبه مورخ 30/6/1390 در دانشگاه تربیت معلم از ساعت 10 الی 12 برگزار گردید.
سخنران جلسه: دکتر علیرضا صادقی
اعضاء میزگرد: دکتر محمود مهرمحمدی، دکتر نعمت اله فاضلی، دکتر عطاران، دکتر پروین صمدی
جلسه با سخنرانی دکتر صادقی آغاز شد؛ اهم موضوعات مطرح شده در سخنرانی بدین قرار است: ارائه تعاریفی از آموزش چند فرهنگی. از دیدگاه دکتر صادقی آموزش چند فرهنگی یک فلسفه و یک روش برای اصلاحات آموزشی به شمار می­رود و به معنی یادگیری دربارۀ تنوع فرهنگی، آماده شدن برای آن و تحسین کردن آن است. به عبارتی آموزش ضد تبعیض نژادی، قومی و فرهنگی و فرصتهای برابر آموزشی برای همگان می­باشد. در ادامه پس از بررسی ویژگی­های فرهنگ­ها در بخش برنامه درسی به چگونگی برنامه درسی چند فرهنگی پرداخته شد، و بیان گردید به دلیل اینکه تربیت معلم منشأ تحول است و بحث چند فرهنگی از این طریق تبیین و تشریح می­شود، بنابراین برای طراحی برنامه درسی چند فرهنگی بررسی برنامه درسی تربیت معلم انتخاب شده است. به منظور طراحی اصول تعلیم و تربیت چند فرهنگی جمهوری اسلامی ایران از چند منبع استفاده شده است: 1- آراء اسلام شناسان (که از آراء علامه طباطبایی، استاد مطهری و آیت اله مصباح یزدی استفاده شده است)، 2- اسناد بالادستی نظام، 3- اسناد مربوط به ایران باستان، 4- اسناد مربوط به برنامه­های درسی کشور­های منتخب (کانادا، استرالیا، مالزی و هند). از این منابع اصول یازده­گانه­ای استخراج شد. این اصول براساس ویژگی­های برنامه درسی از دیدگاه آیزنر طبقه­بندی شده و علاوه بر آن منطق برنامه درسی نیز به آن اضافه شد. سپس با تلفیق راهبردهای استخراج شده از ویژگی نقش و تکالیف معلمان ایرن و راهبردهای موجود در کشورهای منتخب، پنج راهبرد برنامه درسی چند فرهنگی استخراج گردید؛ مراحل به صورت زیر می­باشد:
مطالعه و تحليل منابع چهارگانه ß استخراج اصول چند فرهنگي ß تدوين برنامه درسي چندفرهنگي جمهوري اسلامي ايرانß نقش و تكاليف معلمان براساس برنامه درسي چند فرهنگيß راهبردهاي برنامه درسي چند فرهنگي دوره ابتدايي ايران
در ادامه­ی جلسه مباحث فوق توسط اعضاء میزگرد به نقد گذاشته شد؛ دکتر فاضلی بیان نمودند که در این مبحث در مورد چالش­ها بحث نشده است و آراء اسلام شناسان مربوط به سال­ها و دهه­های پیشین می­باشد؛ و بهتر بود از تجربه­های موجود در نظام سیاسی در اجرا و عمل در زمینه چند فرهنکی استفاده می­شد. دکتر مهرمحمدی اشاره کردند که در حوزۀ چند فرهنگی در 30 سال گذشته کار قابل ذکری صورت نگرفته است که بتوان از تجربیات آن استفاده نمود. دکتر عطاران بیان نمودند که کشورهای منتخب به لحاظ مفهوم چند فرهنگی چندان درست انتخاب نشده­اند، برای مثال کشورهای مالزی و هند با اینکه در اسناد ملی به لحاظ سیاسی یک کشور چند فرهنگی هستند ولی در عمل و واقع چنین نمی­باشد. همچنین بیان کردند که اگر از منظر معرفت شناسی بحث بررسی می­شد نتیجۀ بهتری داشت.
در انتها نیز چند پرسش و پاسخ از طرف حاضرین و دانشجویان صورت گرفت.  
نظرات [0]



اطلاعات شما ذخيره شود ؟