آلبرت اينشتين[1] در مقاله اي تحت عنوان آموزش به عنوان رشد دهنده قضاوت و تفكر، عنوان كرده است كه "اگر يک فرد جوان،ماهيچه ها و استقامت فيزيکي خود را به کمک ورزش پرورش دهد، او در آينده براي هر کار فيزيکي آماده خواهد بود.اين مسئله، مشابه با پرورش دادن ذهن و تمرين ذهني و مهارت هاي دستي مي باشد  (Einstein1950,726),.بنابراين، تعقل و تفکر که در اين شيوه توسط آموزش تعريف ميشود، به نكته مهمي اشاره دارد:

"آموزش همان چيزي ست که در فرد، بعد از فراموش کردن همه چيز هايي که در مدرسه ياد گرفته،باقي مي ماند".وي با اين فكر كه مدرسه بايد دانش هاي تخصصي و مهارتهايي را که فرد بايد در آينده در زندگي خويش مستقيما استفاده کند را آموزش دهد،مخالفت كرده و ادامه مي دهد كه "تقاضاهاي زندگي آنقدر متنوع ومتعدد است که اجازه چنين آموزش هاي تخصصي را در مدرسه براي فرد ممکن نمي سازد.جداي از آن، به نظر من مدارس بايد هميشه اين هدف را داشته باشند که افراد جوان را به عنوان شخصيت هايي هماهنگ وارد اجتماع کنند نه به عنوان متخصص و اين مسئله حتي شامل مدارس فني و تخصصي كه دانش آموزان آن خود را براي يک شغل قطعي معين آماده ميکنند نيز مي شود.رشد توانايي هاي عمومي، براي تفکر و قضاوت مستقل،بايد در درجه اول قرار گيرد.اگر يک فرد به مسايل بنيادي و اساسي موضوع مورد نظرش تسلط پيدا کند و آموزش ببيند که چگونه تفکر و عمل مستقل داشته باشد، اين فرد مطمئنا راه خود را خواهد يافت و علاوه بر آن، نسبت به کسي که اصولا آموزشش شامل فراگيري دانش جزيي و خاص بوده است،بهتر قادر ميشود خود را با پيشرفت و تغيير هماهنگ سازد. (Einstein1950,726),